12 jul

Het zandvlooien koor

Het zandvlooien koor

Vreemde landen, nieuwe ervaringen. Elfje Lizzy maakt op vakantie in Frankrijk iets heel bijzonders mee.

Hoi lieve elfenvriendjes! Ik ben druk bezig met zwembroeken passen. Morgen ga ik lekker zwemmen met een paar vrienden. Wat denken jullie? Staat paars mooi bij mijn groene vacht of oranje met gele stippen? Oe! Deze zit een beetje strak. Is mijn buik nu zo dik, of is de zwembroek gekrompen? Ik denk het laatste! HAHAHAHA!

Verleden keer heb ik jullie verteld dat het elfje Lizzy met het mensenkind Lotte meeging op vakantie naar Frankrijk. Deze week zijn Lizzy en Lotte aangekomen op de camping. Lotte heeft het elfendeurtje in haar slaapkamer in de stacaravan neergezet. Lizzy gaat samen met Loebas op onderzoek uit in haar nieuwe omgeving. In vreemde landen, kan je soms mooie avonturen beleven. Ga maar gauw lezen!

 

Op het strand in Frankrijk

Lizzy staat boven op een zandduin. Ze kijkt over het brede strand. De zon schijnt op de zee. De blauwe golven hebben witte koppen. Er zijn heel veel grote mensen en mensenkinderen aan het spelen in het water. Anderen spelen met zand. Ze maken kastelen of graven een gat. In de verte ziet Lizzy Lotte op een luchtbedje spelen in het water. Ze speelt met twee andere meisjes. Zo te zien hebben ze veel lol. Achter Lizzy is de camping. De stacaravan waarin ze slapen staat dichtbij. Hij staat vlak achter de duin.

*Hijg* *Hijg* Loebas staat met zijn tong uit zijn mond. ‘Héé Lizzy, ga je ook met me mee terug naar de caravan. Ik heb het heel erg warm. Ik moet echt wat drinken. Volgens mij heb ik nog nooit zoveel gezwommen en gerend. Heb jij ook nog die krab gezien? Ik wilde hem alleen maar even snuffelen. Die sacherijn had me bijna bij mijn neus te pakken. Knip deed hij met zijn schaar. Net mis! Hij dacht zeker dat ik hem op wilde eten. Getsie! Dat is toch helemaal niet lekker zo’n harde buitenkant! HUHUHUH!

‘Tuurlijk Loebas. Ik ga met je mee. Mag ik op je rug zitten? De wind staat een beetje hard vandaag en ik ben ook een beetje moe. Ik heb geraced tegen een grote Libelle. Van de libelle’s thuis win ik altijd. Maar de Libelle’s hier in Frankrijk zijn echt gigantisch. En hun vleugels zijn ook gigantisch. Die kon ik echt niet bijhouden. Rustig sjokt Loebas de duin af met Lizzy op zijn rug.

Ontmoeting met een vreemdeling

‘Hee monsieur! Kijk eens uit-uh! Je stapt-uh bijna op mij-uh en mijn instruments!’. Vlak naast Loebas’ grote poot, staat een klein mannetje in groene kleertjes. Hij staat hevig op en neer te springen en zwaait boos met zijn vuistje. Naast hem in het zand liggen kleine bloempjes en plantenstengels. Ze zien eruit als kleine trompetjes en harpjes.

‘O sorry meneer’. Lizzies hoofdje verschijnt over de rand van Loebas’ rug. ‘Loebas bedoelt het niet verkeerd hoor. Hij is gewoon zo groot en enthousiast. Ik hoop dat er niets kapot is?Ik wil niet onbeleefd zijn, maar ik ben zo nieuwsgierig. Ik heb nog nooit iemand zo als u ontmoet. U bent geen kabouter, maar ook geen elfje?

‘Ah oui, iek snap et al. U bent une touriste. Mijn nomme ies monsieur JoliePolie. Iek ben van et volk des fées. Wij lijken op elfjes, maar dan zonder vleukels.’

‘Aangenaam kennis te maken meneer JoliePolie. Ik ben Lizzy en Loebas had u al ontmoet. Wij zijn hier inderdaad op vakantie. Sorry, dat ik weer nieuwsgierig ben, maar waarom heeft u al die instrument bij u?’

‘Dat zal iek u vertellen. Vanavond ies het guh-rote feest op et strand. Ik et mes amis (*mijn vrienden), spelen les music voor et zandvlooien koor. Et klinkt miskien niet bijzonder, maar ik beloof u. Wanneer et koor zingt, zal er een traantje ien uw oog verskijnen. Weet u wat? Als u en uw vriend mij wilt elpen met het sjouwen van de instruments en et neerzetten van le podium, dan bent u meer dan welkom om het koor te zien en te oren.’

Die avond zitten Lizzy en Loebas weer op het duin. Het is een prachtige zomeravond. Aan de horizon gaat de zon al een beetje onder. De lucht is rood met blauw gekleurd en er waait een warme wind. Op de duinen naast hun zitten kevers, muisjes, libelle’s, musjes en nog heel veel andere dieren en insecten. Ook zijn er heel veel papa-, mama en kinder-feeën. Op het strand staat meneer JoliePolie klaar met zijn trompet. Achter hem staan de andere muzikanten. Hij knikt zijn hoofd en zachtjes begint de muziek. Het is een prachtige melodie. In het zand naast meneer JoliePolie staan de kleine vlooitjes. Ze zijn bijna niet te zien. Meneer JoliePolie knikt nog een keer en dan…..het prachtigste gezoem wat je ooit hebt gehoord vult de avondlucht! Lizzy en Loebas krijgen er een traantje van in hun ogen.

Vond je het verhaaltje leuk? Deel het dan op facebook, of ander social media of laat een berichtje achter op onze facebook. We horen graag van je.