08 dec

Elfjes op de Pietenschool

Elfjes op de Pietenschool

Een piet in het elfenbos? Dat past toch niet in die kleine schoorsteentjes?

*Oooh*, *zucht*, *kreun*, ik kan geen pepernoot meer zien. Als ik nu nog iets eet dan ontplof ik! Zeg elfenvriendjes, hebben jullie ook veel pepernoten gegeten? Wat was het weer leuk he, Sinterklaas? Weet je wat ik gekregen heb van de Sint? Een paarse badjas gemaakt van heerlijk zacht wol. Dat past mooi bij mijn groene vacht. En weet je wat nog meer? Gele sloffen in de vorm van boterbloemen. Met dat koude weer is dat heerlijk.

Weten jullie dat het sinterklaasfeest in het elfenbos iets anders gaat dan bij jullie in de  mensenwereld? In het elfenbos worden de schoentjes namelijk niet gevuld door echte Pieten. Dat gaat niet. Pieten zijn veels te groot om in de kleine schoorstenen van elfjes, kabouters en de andere bewoners van het bos, te passen.

Daarom vraagt de Sint elk jaar weer om hulppieten uit het bos zelf. Die hulppieten moeten natuurlijk eerst naar de Pietenschool voordat ze pakjes mogen bezorgen. De lessen worden gegeven door Meester Piet. Dit jaar hebben Zaza en Tonki zich opgegeven als hulppiet. Ga maar gauw lezen wat ze op de Pietenschool beleven.

Een drukke klas

Het is druk in de klas. Meester Piet kijkt streng rond. Hij is een oude Piet met grijs haar en een klein rond brilletje op zijn neus. Snel bukt hij. Ratatatat! Pepernoten vliegen over zijn hoofd tegen het schoolbord. Door de hele klas vliegen pepernoten!

‘Ophouden! Stelletje boeven! Toen ik zei dat we gaan oefenen met pepernoten strooien, bedoelde ik niet binnen!’. Een laatste pepernootje vliegt nog tegen zijn hoofd en dan is het stil. Hij zet zijn brilletje nog eens goed op zijn neus en kijkt rond. Er zitten kabouters in de klas, wildejongens- en meisjes, elfjes en ook één trol.  Een trol is eigenlijk te groot voor de schoorstenen. Maar hij wil zo graag hulppiet zijn, dat Meester Piet ja heeft gezegd. Hij mag de pakjes dragen voor de andere kleine hulppieten. Zaza en Tonki zitten vooraan naast elkaar achter een tafeltje.

De laatste oefening

‘Luister goed stelletje ongeregeld. Jullie zijn nog geen echte hulppiet. Pepernoten strooien hoeven we niet meer te oefenen. Dat hebben jullie wel onder de knie lijkt mij’. Er wordt een beetje gegniffeld in de klas. ‘Jullie kunnen al goed liedjes zingen, klauteren over daken en pakjes dragen. Maar vandaag komt de belangrijkste test! Vandaag gaan we schoorsteen klimmen oefenen. Komen jullie maar eens mee naar buiten. Volg mij’.

Met grote stappen loopt Meester Piet de klas uit. De klas rent er snel achteraan. ‘Spannend hè, Tonki’, zegt Zaza. ‘Nog even en dan zijn we echte hulppieten. Dan mogen we ook voor het eerst een echt Pietenpak aan. Wat zullen papa en mama dan trots zijn!’. Tonki kijkt heel serieus. ‘Ik moet je wat vertellen Zaza. Ik vind het best een beetje spannend. Het is heel donker in een schoorsteen en heel smal. Ik hoop dat het mij lukt’. Zaza klopt hem op zijn schouder. ‘Ik weet zeker dat het je lukt. Jij bent toch nergens bang voor?’. Ze knipoogt naar hem en Tonki lacht terug.

Buiten zijn ze aangekomen bij een grasveld tussen de bomen. Midden op het grasveld staan drie schoorstenen met een opening aan de onderkant. Boven de schoorstenen is een hoog podium gebouwd met een ladder er naartoe. ‘Ok jongens en meisjes!, roept Meester Piet. ‘We maken drie rijen van tien. Eén rij per schoorsteen. Ja, jij hier, jij daar. Ok, we zijn er klaar voor. Wat we gaan doen is het volgende, ik klim op het podium zodat ik goed kan zien wat jullie doen in de schoorstenen. Jullie gaan per schoorsteen één voor één omhoog klimmen en dan door de schoorsteen naar beneden. Onthoudt wat jullie geleerd hebben in de klas. Je moet altijd goed beet houden en nooit meer dan één voet of één hand los terwijl je klimt. En het allerbelangrijkste. Het moet muisstil! Ok, we gaan beginnen!’

Een vieze boel

Eén voor één gaan de leerling-hulppieten door de schoorsteen. Zaxie de kabouter blijft hangen met zijn baard. Hij moet los geknipt worden. Beteuterd plukt hij aan zijn korte baard. Natuurlijk komt DrilBil de trol vast te zitten. Iedereen helpt mee om hem eruit te trekken. Hij heeft het in ieder geval wel geprobeerd. En dan is het de beurt aan Tonki. Omhoog klimmen is geen probleem. Een elfje vliegt natuurlijk omhoog. Tonki kijkt in het diepe gat van de schoorsteen. Hij kijkt nog een keer naar zijn zus beneden. Zij steekt haar duim omhoog. Hij knikt en laat zich zakken.

‘Jeetje het is echt heel donker’, zegt hij tegen zichzelf. Kom op Tonki, rustig laten zakken. Stapje voor stapje.’ Tonki is al een heel eind opgeschoten als hij opeens iets voelt in het donker. Iets borstelig en harig. In het donker klinkt een stem, ‘Hé, kijk uit joh, ik slaap hier!’. Tonki schrikt zich een hoedje ‘Ah!’, schreeuwt hij. Hij laat zich los en met een doffe klap valt hij op de bodem van de schoorsteen. ‘Au m’n bips!’, roept hij.

Van bovenaf hoort hij de stem van Meester Piet. ‘Dat is niet helemaal hoe het hoort meneer Tonki Boterbloem. Nog maar een keer proberen! Volgende!’. Boven zijn hoofd ziet hij een heel klein spinnetje verschijnen. ‘Hoi ik ben Miffy, sorry dat ik je liet schrikken. Maar jij liet mij ook schrikken. Ik dacht dat dit een mooi holletje was om te gaan slapen, maar blijkbaar niet. Hihihihi. Ga maar gauw naar boven. Ik weet zeker dat het je nu wel gaat lukken’.

En dat is precies wat er gebeurde. Tonki en de rest van de klas kregen allemaal hun Pieten diploma. Trots kwamen Tonki en Zaza thuis. Ze hadden hun pietenpak en pietenmuts op. Klaar om cadeautjes te brengen door het hele bos.

Laat ons op facebook of via de mail weten wat je van het verhaaltje vind. Tot volgende keer!