22 nov

Een onverwachte ontmoeting

Een onverwachte ontmoeting

Elfje Lizzy en haar vriend Loebas de hond horen gestommel in de gang!

Hoi lieve elfenvriendjes! Het is al bijna Sinterklaasfeest! Vinden jullie het ook zo spannend? Ik ben benieuwd wat ik zal krijgen van Sinterklaas. Ik ben namelijk superlief geweest dit jaar. Ik geef iedereen de hele dag knuffels en ik maak grapjes en ik eet alle boterbloemkoekjes op. Dat doe ik omdat ik niet wil dat mijn vriendjes buikpijn krijgen *knipoog*. HAHAHAHA!!!!

Deze week een verhaaltje over de grote zus van Zaza en Tonki. Zij heet Lizzy en zij woont achter een elfendeurtje in de kamer van het mensenkind Lotte. Ga maar gauw lezen.

Een gedicht voor Sinterklaas

Lizzy zit op de grote mensenbank in de woonkamer van het huis van haar vriendinnetje, het mensenkind Lotte. Ze lijkt wel een kleine vlinder op de grote bank. Naast haar ligt een grote harige berg, met een grote staart en een natte neus. Het is haar vriend, Loebas de hond. Lizzy heeft een geel papiertje in haar handen en een potloodje gemaakt van een takje. Ze fronst haar wenkbrauwen.

‘Moeilijk hoor een gedicht schrijven, Loebas. Ik heb mijn schoentje al neergezet, maar ik wil nog wat leuks erin doen voor Sinterklaas en Zwarte Piet. Ze werken elk jaar zo hard om al die cadeautjes rond te brengen.’

‘Tsja’, zegt Loebas. Ik heb geen schoenen dus die kan ik niet neerzetten. Maar ik heb wel mijn lege drinkbak bij de deur gezet en er een groot bot ingedaan. Ik weet alleen niet of het paard van Sinterklaas graag op bouten kauwt, net als ik. HAHAHAHA!!!’. Lizzy slaat hem zachtjes op zijn neus. ‘Gekke hond’, zegt ze met een lach.

Een onverwachte ontmoeting

Opeens is er gerommel in de gang. Loebas zit gelijk rechtop op de bank. Zijn ogen gaan open en zijn oren omhoog. Hij gromt ook een beetje. Loebas is altijd heel lief, maar hij beschermt wel zijn baasje als het moet. ‘Ik hoorde het ook’, zegt Lizzy. ‘Kom laten we kijken’. Langzaam vliegt ze door de deuropening de gang in. Loebas sluipt er achteraan, heel stil. Als ze dichterbij zijn, horen ze stemmen.

Eén van de stemmen zegt ‘Ik zei nog zo tegen hem, je moet niet die dikke jas en trui aan doen. Dat is veels te onhandig bij het kruipen door de schoorsteen. ‘Ja ik heb het zo koud. Het is in Spanje veel warmer’ en nu zie je het resultaat. ‘Ik hoop wel dat we hem loskrijgen’, zegt een andere stem. ‘Van boven duwen zorgde er alleen maar voor dat hij nog meer klem is komen te zitten’.

Opeens verschuift er een wolkje in de lucht en schijn er maanlicht de gang binnen. Het zijn twee Pieten! Lizzy kan haar ogen niet geloven. ‘Hoi Piet! Hoi Piet!’. Roept ze enthousiast. De twee Pieten schrikken zich een ongeluk. Ze springen een gat in de lucht van schrik en hun monden staan open. Maar ze schreeuwen niet. Want goede Pieten zijn altijd stilletjes als ze cadeautjes in schoenen doen. Anders worden de kinderen wakker en dit zijn geode Pieten.

‘Ssst! Niet zo hard praten elfje’, fluistert de ene Piet. ‘We willen de mensen in dit huis niet wakker maken’. Ik ben Piet Pedro en dit is Piet José. Onze collega Piet Alonzo zit vast in de schoorsteen en we krijgen hem van boven niet los. Kunnen jullie ons misschien helpen?

Samen sta je sterker

‘Hoi, ik ben Lizzy en dit is Loebas. Natuurlijk willen we helpen. Wat moeten we doen?’. ‘Ik heb hier een touw’, zegt Piet Pedro. ‘Als jij nu het ene eind van het touw naar boven vliegt naar Piet Alonzo in de schoorsteen, dan kunnen wij samen aan het andere eind van het touw

trekken. Hopelijk komt hij dan los. Als je vriend Loebas meehelpt met trekken dan moet het vast lukken’.

Lizzy pakt het touw en begint omhoog te vliegen de schoorsteen in. Het is heel erg donker. Steeds hoger vliegt ze tot….’BOING! AU!’ ze haar hoofd stoot tegen iets hards. ‘AU, mijn neus!’, hoort ze in het donker. Wrijvend over haar hoofd zegt ze ‘Hoi ik ben elfje Lizzy, ik kom je helpen. Ik heb een touw voor je om vast te pakken. Wij gaan trekken aan het andere eind. Is dat goed?

‘Ok, ok’, hoort ze in het donker en ze voelt een grote hand het touw aanpakken. ‘Dankjewel Lizzy. Als ik los ben krijg je zoveel pepernoten van me dat je een heel jaar geen pepernoten meer wilt eten’. ‘Daar houd ik je aan!’, zegt Lizzy lachend.

Lizzy vliegt naar beneden. ‘Ok jongens, we kunnen trekken!’. De pieten Loebas en Lizzy beginnen samen te trekken. ‘En van je één en van je twee en van je HUP!’. Met een doffe klap valt Piet Alonzo uit de schoorsteen. Een stof roet vliegt in het rond.

‘Uche, uche!’, hoest Loebas. Hij kijkt naar Lizzy en moet lachen ‘HUHUHUHU!!!, zo’n kleine zwarte Piet heb ik nog nooit gezien’. Lizzy is helemaal zwart van top tot teen. Zelfs haar haren zijn zwart. Ze vindt het niet echt leuk. Maar even later moet ze toch weer lachen. De pieten zijn weg. Lizzy en Loebas staan naast een grote berg pepernoten. Lizzy kijkt naar Loebas. ‘Wat denk jij? Als we ze allemaal opeten, willen dan het hele jaar geen pepernoten meer? ‘. ‘Mmmmm’, zegt Loebas. ‘Ik weet het niet, laten we het proberen! HUHUHUHU!!!

Laat ons op facebook of via de mail weten wat je van het verhaaltje vind. Tot volgende keer!