26 okt

De nacht van de pratende pompoenen

De nacht van de pratende pompoenen

Het is bijna Halloween. Tijd voor een spannend verhaaltje!

Pssst!….kom eens dichterbij. Ik wil iets in je oor fluisteren….

BOE!!!! HAHAHAHA!!!! Schrok je? Het is bijna Halloween. Weet je wat dat is? Met Halloween maken mensen elkaar bang. Dat is best spannend, maar stiekem ook best leuk.  Met Halloween verkleden kinderen zich zo, dat ze er een beetje eng uitzien. Ze gaan dan naar buiten verkleed als spook of als heks of iets anders engs en dan bellen ze aan bij mensen om ze te laten schrikken en snoepjes te vragen. Leuk hoor.

Ik ga dit jaar verkleed als vleermuis. FixNix heeft hele grote vleugels voor mij gemaakt die ik aan mijn armen kan vastbinden. Zaza en Tonki hebben me de hele dag geholpen om mijn groene vacht zwart te verven. Ik heb zelf twee grote oren van papier gemaakt en op mijn hoofd vastgemaakt met een touwtje. Ik ben de grootste vleermuis ooit! Maar ik denk niet dat het me gaat lukken om te vliegen hoor. Daar is mijn buik te dik voor! HAHAHAHA!!!

Deze week een beetje een spannend verhaal. Niet te spannend natuurlijk, je moet wel gewoon lekker kunnen slapen na het voorlezen.

Het verhaal gaat over Zaza en Tonki die in het donker naar huis lopen. Wat horen ze toch voor raar geluid……

Hand in hand is minder eng

Zaza en Tonki lopen samen door het elfenbos naar huis. Ze hebben boodschappen bij zich uit het kabouterdorp. Mama wil morgen paddenstoelensoep maken. Hun tassen zitten vol met champignons, cantharellen en kastanjes. Het is alleen wel heel laat nu. Het is pikkedonker in het elfenbos. ‘Hé, ik hoor wat!’, zegt Tonki. Zaza staat gelijk stil. Ze luistert even. ‘Ach joh, jij maakt mij altijd bang! Ik hoor helemaal niets’. Tonki kijkt beteuterd. ‘Sorry hoor. Ik vind het gewoon een beetje eng in het donker. Dat weet je toch. Wil je mijn handje vasthouden als we verder lopen. Dat vind ik fijn’. Zaza steekt haar hand uit. ‘Tuurlijk, dat vind ik ook fijn. Laten we maar gauw doorlopen. Misschien dat we verderop een gloeiwormpje tegenkomen die met ons mee wilt vliegen en wat licht kan schijnen.’

Rare geluiden

Zaza en Tonki lopen nu door een heel donker stukje in het bos. Verderop schijnt de maan door de bomen. Plots zien ze twee ronde schaduwen uitsteken boven de struiken. Het lijkt wel of ze een beetje bewegen! ‘HOEOEOEOE!!! WHAAAAA!!! KSSSST!!!’

Verschrikt staan Zaza en Tonki stil. ‘Wat is dat?’, fluistert Tonki. ‘Ik weet het niet’, zegt Zaza. ‘Volgens mij komt het van die twee ronde schaduwen voor ons’ .

‘HOEOEOE!!! Ga weg hier, of het loopt slecht met jullie af! We gaan jullie prikken met onze stekels en we gaan happen naar je benen!’

Tonki is bang maar hij is ook een beetje boos nu. ‘Hé! Dat is niet aardig zeg. In het elfenbos zijn we allemaal aardig voor elkaar. Ik zal jullie eens prikken!’. Hij raapt een scherpe stok van de grond en loopt langzaam naar voren.

‘O jee, het werkt niet Poppie’, hoort hij een vreemde stem zeggen. Hij loopt nog iets verder naar voren. ‘Ik weet niet wat ik nu moeten zeggen Coen. O jee, daar is hij al. Uh, hallo lief elfje. Ik hoop niet dat je boos bent?’.

Tonki kijkt stomverbaasd. De twee ronde schaduwen blijken van dichtbij twee grote pompoenen te zijn. Maar deze pompoenen hebben twee oogjes en een mond! Ze kunnen praten! ‘Zaza kom kijken, gauw!’, roept hij. Zaza staat al snel naast hem. ‘Dit is echt voor het eerst dat ik een pratende pompoen tegenkom’, zegt ze. ‘Waarom lieten jullie ons zo schrikken?

Kan groente praten?

‘Hoi. Ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben Coen Pompoen. Hier naast me, dat is mijn lieve vriendinnetje Poppie Pompoentje. Je vraagt je misschien af, hoe het kan dat wij kunnen praten. Dat komt zo, een jaar geleden kwam hier een heks langs vliegen op haar bezem. Er viel een toverdrankje uit haar buidel, zo boven op onze hoofden. En opeens kon ik zien en het eerste wat ik zag waren de prachtige ogen van Poppie. We hadden ook opeens een mond om mee te praten. Dus dat doen we heel de dag. Lekker kletsen.

Maar hier om ons heen stond het toen helemaal vol met andere pompoenen. Die zijn allemaal weg. Weet je wat er met hun gebeurt is? Daar zijn allemaal pompoentaarten van gemaakt! Poppie en ik zijn heel bang dat er van ons ook een pompoentaart gemaakt wordtr. Daarom maken we iedereen bang die langs loopt. Het heeft heel goed gewerkt. Ik heb al heel lang geen kabouter meer gezien. Jullie zijn de eerste in lange tijd die we zien.

Willen jullie het alstjeblieft niet verder vertellen? Hoe zouden jullie het vinden als ze een taart van jullie zouden maken? een elfjestaart!?’

Zaza kijkt Tonki eens aan. ‘ Weten jullie wat? Ik heb een goed idee. Ik zal er voor zorgen dat niemand jullie per ongeluk opeet. Morgen komen ik en Tonki terug, let maar op!’

De volgende dag staat er naast de twee pompoenen een groot bord:

‘Let op! Deze pompoenen zijn niet lekker om te eten. Ze zijn wel gezellig om mee te kletsen. Ze weten meer moppen over pompoenen dan wie dan ook. Ga maar vragen!’

Laat ons op facebook of via de mail weten wat je van het verhaaltje vind. Tot volgende keer!